Piše: Saša Papović
Indija je tačka koja povezuje anglo-američku dominaciju južnih mora sa ruskom dominacijom severnog kopna. Nakon 11. septembra i američke ofanzive sa ostrva Diego Garsija, Indijski okean ušao je definitivno pod američku kontrolu, a samo se indijsko kopno našlo na samoj liniji fronta. Indija je za kratko vreme okružena gerilskim sukobima skoro na svim svojim granicama. “Večitim sukobima” na Kašmiru i u Šri Lanci, priključili su se tako sukobi u Avganistanu, Beluxistanu, Vaziristanu i nemiri u samoj Indiji od Guxarata do Asama i Tripure. Perspektiva američke ofanzive prema Iranu, zajedno sa nestabilnim Bangladešom i porastom sve ekstremnijih terorističkih organizacija među indijskim Muslimanima stvorile su perspektivu postepenog prerastanja Indije u potencijalnu bombu multipliciranih ento-političkih terorističko gerilskih sukoba. Jednostavnije rečeno xinovskim Irakom, koji bi postepeno izvozio svoju nestabilnost na sever prema Rusiji i Kini. To bi i bio jedini način da se američka kontrola južnih mora, prenese na severno tlo – sve do Urala i Sibira. Čak se nameće zaključak nije li to i jedan od ciljeva američke ofanzive u Aziji. Da li “paljevina” Avganistana i Iraka i podrivanje Pakistana i Irana nije samo otvaranje severnog i zapadnog indiskog fronta. Nije li eksperimentisanje sa etno-političkim terorizmom u Iraku, samo proba za slično delovanje u regionalnoj sili, sa demografskim i političkim potencijalom koji bi uzdrmao čitav kontinent-posledicama o kakvim za sada mogu samo da sanjaju privremeni “gospodari” Iraka.
Upotreba Indije
Još je 2000. godine Kondoliza Rajs objasnila ulogu Indije u američkoj ofanzivi u Aziji. U svom članku u magazinu Foreign Affairs objasnila je da Kina nikako ne može biti američki partner. Jedino protivnik. Američki zadatak je da u saradnji sa Japanom i Južnom Korejom putem značajnog vojnog prisustva spreči uzdizanje Pekinga u regionalnog lidera.
“Vašington takođe mora obratiti pažnju na ulogu Indije u regionalnom balansu i dovesti zemlju u anti-kineski sistem saveza”. Šest godina kasnije, sada u ulozi američkog državnog sekretara, tamnoputa zastupnica američke supremacije, predložila je i oficijalno da SAD pomognu indijski civilni nuklearni program. Iako su mnogi zastupnici ocenili da Indija ne zaslužuje američku pomoć, ipak se, s druge strane čula “velika podrška za narastajuću snagu Indije-kao protivteže Kini” – pisao je tih dana International Herald Tribune. Ocenjujući ulogu Indije u neohladnoratovskoj američkoj strategiji francuski analitičar Remi Klavet je pisao još 2005. “Sjedinjene Države na polju nuklearne strategije i dalje razmišljaju u svim hladnoratovskim šemama suprotstavljanja potencijalnim protivnicima. Postavlja se pitanje kako će reagovati Pakistan znajući da istorijski neprijatelj poseduje najnoviju nuklearnu tehnologiju” – da bi zaključio da američka nulearna politika prema Indiji, zemlji koja odbija dogovor o neširenju nuklearnog oružja, može voditi ka podrivanju sveopštih napora o ne širenju oružja za masovno uništavanje. Zbog takvog oružja navodno je započela i okupacija Iraka. Kako je primetio indijski istraživač Gaurav Kampani počev od 1998. nekad simbolični nuklearni potencijal pretvorio se danas u operativne nuklearne snage. Američki presedan oko podrške tih istih operativnih snaga pretvorio bi se tako postepeno u model koji bi ohrabrio ne samo Pakistan, nego i ostale regionalne sile, koje bi, sledeći indijski model, poželele da i same dobiju deo najsavremenije nuklearne tehnologije, svrstavajući se jednostavno na stranu gazde Novog svetskog poretka. Poruka iz Vašingtona time je isuviše jasna. Nije potrebno nikakvo pridržavanje međunarodnih ugovora o neširenju oružja za masovno uništavanje. Dovoljno je biti neprijatelj američkih neprijatelja da bi se preko reda stiglo do nuklearnog zabranjenog voća. Razlika je samo da u ovom slučaju to oružje ne dođe do stabilne severnokorejske diktature, nego do živopisne barutane na jugu Evroazije. Da li to Amerika sprema nuklearni vatromet, kako bi definitivno i na duže vreme stala nogom na tlo Azije?
Potencijal odbrane
Kolaps sovjetskog modela otpora anglo-američkoj dominaciji bio je fatalan za sve levo-revolucionarne i anti-kolonijalne pokrete širom sveta. Umesto revolucionarnog odbacivanja zapadne dominacije, došlo je oportunističko “prilagođavanje”, postepeno vesterniziranje i napuštanje samih osnova na kojim je zasnovana nezavisnost nezapadnih zemalja. Ali prihvatanje zapadnih šablona nije vodilo kapitalističkom raju nego raspadanju samih državnih organizama i to upravo pod rukovodstvom prozapadnih “mesija”, školovanih i obučenih na zapadu. Sve je počelo još pri kraju hladnog rata, u američkoj laboratoriji za područje Afrike – Liberiji. Samjuel Do, američki čovek u rukovodstvu zemlje, bio je ubijen nakon brutalnog mučenja snimljenog na video traci od strane Čarlsa Tejlora – američkog čoveka!!! Dva američka čoveka uspela su da unište osnove zemlje i da izazovu pakao međusobnih etničkih sukoba. Pakao se ubrzo proširio na ostale zemlje Zapadne Afrike, da bi najzad zahvatio i delove Nigerije. Slično se desilo i u Istočnoj Africi, posle sloma komunističke vlade u Etiopiji. Novi prozapadni lideri uspeli su da od Etiopije stvore žandarma regiona, večito u sukobu sa Somalijom i Eritrejom, izazivajući pritom poplavu separatističkih pokreta u samoj zemlji. Čini se da se poraz Varšavskog ugovora daleko gore osetio na jugu, nego na severu. Razlika je u tome da je na jugu čitava državna struktura bila zasnovana na suprotstavljanju zapadnom ropstvu, da su države stvarane u borbi i revolucionarnom duhu anti-kolonijalizma i anti-imperijalizma. Umesto stabilniih ideja državnosti i nacije, razvijane su revolucionarne ideje borbe i solidarnosti, pa čak je i sam razvoj posmatran samo kao deo decenijskog, vekovnog sukoba protiv zapadnih nasilnika. Zato je i kriza revolucionarnih ideologija, dovela do potpunog rasula juga. Haos koji je krajem osamdesetih zahvatio Zapadnu Afriku, da bi se početkom devedestih proširio i na njen istočni deo, zarazio je početkom XXI veka i indijski potkontinent.
Savezništvo sa Pekingom
Nemoć kongresnih levih anti-imperijalista iskoristili su prozapadni pseudo-integralisti da bi počev od 1998. Indiju uveli u talas među-religijskog nasilja, stvarajući uvertiru budućeg košmarnog scenarija. Jedina odbrana protiv takvog scenarija je obnova levonacional-revolucionarne dimenzije Indijskog društva, dimenzije koja je Indiji dala prepoznatljivost i pretvorila je u jednog od lidera trećeg sveta. Prozapadna Indija, i pored svoje dobre volje, neće moći da ostvari moć samo na osnovu svog vojno-tehničkog, nuklearnog i svemirskog partnerstva sa Rusijom i Francuskom, ali i Amerikom i Izraelom. Za razliku od Rusije, Indija nije svoju državnost izgradila na viševekovnoj nacionalnoj ideji, nego na anti-zapadnoj i anti-kolonijalnoj borbi. Napuštanje levih anti-imperijalističkih tradicija u koristi prozapadnog neoliberalizma poljuljalo bi same temelje državnosti i dovelo Indiju u stanje slično Nigeriji, Etiopiji, možda čak Liberiji ili Somaliji. Zato je i nemoguća indijska nacional-tehnološka verzija Putinovog etatističkog energo-nacionalizma. Bez osnovne snage-vodilje, umesto Putinovske eksplozije, došlo bi do jugoslovenske implozije i šokantnog pretvaranja potencijalne super sile u teren sukoba različitih, u osnovi prozapadnih nacional-liberalnih struktura. S druge strane prihvatanje, zapravo obnavljanje leve anti-imperijalističke tradicije u novu anti-globalističku, koja bi išla ka stvaranju nove solidarnosti nezapadnih zemalja i ka zaštiti njihovih tehnoloških i energetskih interesa, pretvorila bi ponovo Indiju u centar anti-zapadne borbe. Prozapadni “neprijatelj” Kine pretvorio bi se postepeno u saveznika Pekinga, rušeći sve američke planove o Istočnoj, ali i Severnoj Aziji. •
