„Zajedno za Šumadiju“ – pod tako svekazujućim nazivom u Srbiji je formirana još jedna u nizu politička partija. Novonastali partijski funkcioneri – gradonačelnik grada Kragujevca (četvrtog po veličini grada Srbije posle Beograda, Novog Sada i Niša, jednog od centara srpske industrije za proizvodnju oružja i automobila) Veroljub „Verko“ Stevanović, profesor gimnazije Saša Milenić i publicista Vidosav Stevanović – nameravaju da spasu istorijsku centralno-srpsku oblast (njen naziv može se prevesti kao „Zemlja šuma“)... od srpske državnosti: pod parolama „decentralizacije vlasti“ u Srbiji ponoviti put Kosova, oslanjajući se na podršku Evropske unije i mađarskih separatista još jedne srpske autonomne pokrajine – Vojvodine.

Evropska unija objavila je plan o regionalizaciji Srbije krajem 2008. godine. To je učinio specijalni izvestilac Evropske unije za Srbiju, slovenački diplomata Jelko Kacin, koji je dati program označio kao uslov za prijem Beograda u Evropsku uniju. „Ukoliko Beograd želi da uživa pomoć koju Evropska unija odobrava zemljama – kandidatima i članovima, Srbija mora da se regionalizuje“.

Određene snage u Srbiji protumačile su najnovije uputstvo iz Brisela kao smernicu za delovanje – i  odmah nakon Kosova i Vojvodine na mapi zemlje nastalo je novo žarište „puzećeg separatizma“. Prema raspoloživim informacijama, „sivi kardinal“ pokreta za „autonomizaciju“ Šumadije je Saša Milenić, koji je ranije bio u sastavu Demokratske stranke Srbije bivšeg premijera zemlje Vojislava Koštunice. Kako piše beogradski list „Glas javnosti“, „Milenić insistira na  posebnom karakteru šumadinaca isto kao što drugi insistiraju na posebnom karakteru vojvođana“.

Nije ništa manje značajna i figura publiciste Vidosava Stevanovića – komuniste sa stažom, koji je  još tokom 1980-ih godina uživao sve blagodeti partijsko-komunističke nomenklature u tadašnjoj jedinstvenoj Jugoslaviji. Međutim, sa dolaskom na vlast u Savezu komunista Srbije Slobodana Miloševića, privilegije mnogih bivših funkcionera su iščilele, i gospodin Stevanović je požurio da ode na Zapad, odakle je – kako to navodi „Glas javnosti“ – „pljuvao na Srbiju“. Pre nekoliko godina on  se „uhljebio“ na funkciji savetnika muslimanske vlade Bosne i Hercegovine, kao konsultant za pooštravanje politike Sarajeva prema bosanskim Srbima i Republici Srpskoj.  On se tada proslavio svojim nastupima na sarajevskoj televiziji, koje je počinjao rečima: „Dragi gledaoci! Moram vam se izviniti što nosim prezime Stevanović i ime Vidosav – zbog zločina i agresije koje je Srbija izvršila protiv vas“.

Zaslužuje pažnju i figura drugog Stevanovića – Veroljuba. Prema podacima „Glasa javnosti“ on je jedan od najbližih saboraca ministra za ekonomiku, lidera partije „G17-plus“ i jednog od glavnih protivnika rusko-srpske saradnje Mlađana Dinkića, od koga direktno dobija instrukcije, pored ostalog i one koje se tiču delatnosti partije „Zajedno za Šumadiju“. U svom gradu Veroljub „Verko“ Stevanović je na čelu partijskog spiska „G17-plus – Zajedno za Kragujevac“.  Dinkićeva partija „G17-plus“ poznata je po svojim krajnje prozapadnim pozicijama i odavno već poziva Srbiju da se odrekne Kosova radi prijateljstva sa Evropskom unijom. Ona je kategorički protiv produbljivanja trgovinsko-ekonomske saradnje Srbije sa Rusijom – i istovremeno lobira za sumnjive ugovore o prodaji strateških srpskih preduzeća i čitavih grana zapadnim kompanijama. Konkretno, kada je reč o  administrativnom centru Šumadije – gradu Kragujevcu – u pitanju je prodaja kapaciteta automobilske industrije italijanskom koncernu „Fijat“.

Kada govorimo o Kragujevcu, čiji je gradonačelnik danas Veroljub Stevanović, takođe treba napomenuti da se upravo u tom gradu u godinama Drugog svetskog rata dogodila jdna od najstrašnijih tragedija u Jugoslaviji. U oktobru 1941. godine nacisti su u tom gradu  streljali – prema različitim podacima – između 6 i 8 hiljada mirnih stanovnika – muškaraca, uključujući đake od  prvog do osmog razreda, koje su na streljanje odveli direktno iz đačkih klupa. Ta akcija je usledila kao odgovor na napad jugoslovenskih partizana i  izvedena je po monstruoznoj kvoti – streljati 50 ljudi za jednog ranjenog Nemca i 100 ljudi za jednog ubijenog vojnika vermahta.

Danas se ni na koji način  ne treba zavaravati spolja gledano čisto lokalnim karakterom delovanja Milenića i dvojice Stevanovića. Albanski separatizam na Koosvu takođe je počeo od zahteva za kulturno-nacionalnom autonomijom, pod uspavljujućim govorima „balkanskog Mahatme Gandija“, profesora Ibrahima Rugove. A i u rastakanju Jugoslavije primenjivane su analogne sheme.

I dok su srpski političari sada zaokupljeni uzajamnim optužbama i traganjem za „trećim putem“ između kosmopolitiskog, antisrpskog Zapada i istorijske saveznice Srba Rusije,  zapadni milijarderi dobrano odrađuju svoj posao: „peta kolona“ Brisela u Srbiji sve više jača i crta mape daljeg prekrajanja mnogostradalne Srpske Ojkumene.

---------------------------------------------

PetarAhmedovič Iskenderov – stariji naučni saradnik Instituta slavistike Ruske akademije nauka, magistar istorijskih nauka, međunarodni komentator lista «Vremja novostjej».